زمینه و اهداف: واکسن مورفین از سنتز مورفین -6- سوکسینات و کونژوگه کردن آن با سرم آلبومین حاصل می شود. هر دوز واکسن مورفین حاوی 0.5 میلی گرم آلومینیوم هیدراکسید، 8 میلی گرم سدیم کلراید، 1.12 میلی گرم دی سدیم هیدروژن فسفات، 1.1 میلی گرم سدیم دی هیدروژن فسفات یک آبه و 50 میکروگرم مورفین -6- سوکسینات- سرم آلبومین است. با تزریق 3 دوز از آن در فاصله زمانی 0-30-60- روز ایمنی هومورال در معتادان ایجاد می شود. مصونیت زایی آن سبب ترک اعتیاد بدون سندرم قطع در معتادان می شود. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر واکسیناسیون معتادان به مورفین با واکسن مورفین بود.مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که مطابق پروتکل کمیته اخلاق انستیتو پاستور ایران بر روی 102 نفر معتاد داوطلب مرد با میانگین سنی 25 سال انجام شد. متغیرها شامل دوز واکسن و غلظت آنتی بادی آنتی مورفین است. داوطلبان به سه گروه 30 نفره و 4 نفر پلاسبو تقسیم شدند. به گروه دارونما ادجوانت و به گروه های اول تا سوم، به ترتیب 5، 12، 100 و 600 میکروگرم واکسن به حجم یک میلی لیتر در زمان های صفر، 30 و 60 روز در عضله دلتوئید تزریق شد. که همگی برای بررسی در روز 90 مراجعه کردند. از هر سه گروه در ماه های 5، 7، 9، 11 و 12 نیز خونگیری و ارزیابی آنتی بادی به عمل آمد.یافته ها: مقدار آنتی بادی با دوز مصرفی واکسن و تعداد دفعات تزریق همبستگی مستقیم داشت. آنتی بادی آنتی مورفین با دوز 100mg/ml و 600mg/ml بعد از اولین تزریق ردیابی شدند و با دوز 12.5mg/ml بعد از دومین تزریق ردیابی شدند. تیتر آنتی بادی در مدت 3 ماه به بیشترین مقدار خود رسید و بعد از یک سال نیز به مقدار پایه خود نزول نکرد.نتیجه گیری: در معتادان واکسن از تحمل خوبی برخوردار بود و اثرات معکوس و نامطلوب مربوط به واکسن ها و داروها را نیز نداشت. در روز 90، در همه افراد ایمنی هومورال ایجاد کرد.

واکسن مورفین پس از 14 سال مطالعه و تحقیق در دانشگاه علوم پزشکی ایران و انستیتو پاستور ایران مطابق فرمول زیرتولید و مطالعه بالینی آن با همکاری بسیار نزدیک و صمیمانه سازمان زندان ها در 1200 نفر داوطلب با موفقیت انجام پذیرفت. واکسیناسیون افراد داوطلب پس از تکمیل فرم پرسشنامه و اخذ امضا و اثر انگشت در زمان های صفر، 30 و 60 روز در عضله دلتوئید صورت گرفت. این واکسن قادر است ایمنی قوی و طولانی مدت در افراد سالم و معتاد ایجاد کند. پس از اتمام مراحل واکسیناسیون، اگر افراد سالم بارها مورفین (تریاک) مصرف کنند، لذت نمی برد، خوشی احساس نمی کنند و گرایشی بسمت اعتیاد نخواهد داشت. از طرفی بتدریج در مراحل واکسیناسیون و بعد از آن در افراد معتاد، علاقه به مصرف تریاک کاهش یافته و افراد بطور کامل بدون سندرم قطع و مشکل وابستگی تدریجا از مصرف مواد دست می کشند. در تمام معتادان مورد مطالعه، قبل از هر تزریق خون سالم به واکسن جواب مثبت دادند. نتایج حاصل از واکسیناسیون مورفین در افراد سالم و معتاد بهترین و قابل قبول ترین نتایج را در مقایسه با سایر واکسن ها از خود نشان داد. در تمام مراحل واکسیناسیون و در تمام افراد مورد مطالعه، هیچگونه عوارضی جانبی نظیر تب، حساسیت، شوک، قرمزی، تورم، خارش و ... مشاهده نگردید و پیشنهاد می شود که کلیه معتادان کشور و البته تمام جوان های درمعرض خطر، طبق دستورالعمل، سه نوبت واکسینه شوند که بدین ترتیب ریشه های اعتیاد در کشور بتدریج از بین برود.

برای رسیدن به یک واکنش ایمنی طولانی مدت و موثر ضد مورفین، هاپتن، مورفین - 6 - سوکسینیل) سرم آلبومین (M-6-S-BSA) را طراحی کردیم که برای پیشگیری از اعتیاد به مورفین، کاربرد داشته باشد. این ماده از پیوند سوکسنیک انهیدرید با مورفین در محل کربن شماره 6 با گروه هیدروکسی آن بدست آمد. سپس محلول آبی مورفین - 6 - همی سوکسینات را در حضور کربودی ایمید قابل حل در آب، به در BSA متصل کردیم. و M-6-S-BSA سه مرحله شیمیایی سنتز شد که این مراحل از سولفات مورفین شروع می شود. میزان اتصال BSA به مورفین -6- همی سوکسینات بوسیله هیدرولیز بازی M-6-S-BSA تخلیص و اندازه گیری مورفین تعیین شد. بطور متوسط ،6.5 مولکول مورفین به هر مولکول پروتیین متصل می شود. 6 رت از گونه آلبینوویستار (wistar Albino) با دوزهای متفاوت با این کونژوگات ایمن شدند، دیده شد که در طول 8 هفته، آنتی بادی فراوان بر علیه M-6-S-BSA در بدنشان تولید شد که بوسیله بهینه شده (NH4)2 SO4 آنتی بادی تخلیص و باند شدن اولیه آنتی ژن بوسیله آنتی بادی اندازه گیری شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: لکوس سرولئوس مغز نقش مهمی در بروز رفتارها و علایم ترک اعتیاد ایفا می نماید. این مطالعه به منظور تعیین اثرات غیرفعال سازی موقتی لکوس سرولئوس بر میزان خودتزریقی مورفین و علایم ترک اعتیاد به مورفین در موش انجام شد. روش بررسی: 24 موش صحرایی نر (250 تا 300 گرم) به کمک جراحی استرئوتاکسی به صورت دو طرفه دو کانال راهنما در داخل لکوس سرولئوس و یک کاتتر داخل ورید وداج راست آن ها قرار داده شد. حیوانات در 2 گروه کنترل (سالین) و مورفین مورد ارزیابی قرارگرفتند. گروه مورفین به سه زیر گروه شاهد، جراحی و لکوس سرولئوس غیرفعال - 5 دقیقه قبل از آزمون به کمک لیدوکائین 2 درصد لکوس سرولئوس آن ها غیرفعال می شد - تقسیم شدند. به حیوانات هر روز به مدت دو ساعت تا ده روز اجازه داده می شد، با فشار دادن به پدال فعال به خود مورفین یا سالین تزریق کنند. تعداد پدال های فشار داده شده ثبت و ارزیابی شد. در پایان نالوکسان به تمام گروه ها تزریق و علایم ترک اعتیاد برای مدت 30 دقیقه مطالعه شد. یافته ها: غیرفعال کردن موقتی هسته لکوس سرولئوس از وابستگی و تحمل به مورفین و بروز بسیاری از علایم سندرم ترک اعتیاد مورفین جلوگیری کرد. نتیجه گیری: غیرفعال کردن موقتی هسته لکوس سرولئوس از وابستگی و تحمل به مورفین و از بروز بسیاری از علایم سندرم ترک اعتیاد به مورفین جلوگیری می کند.

زمینه و هدف: هسته پاراژیگانتوسلولاریس جانبی (LPGi) در اعمال مختلفی از قبیل تنظیم گردش خون، رفتار جنسی و درک درد دخالت می نماید. با توجه به ارتباطات گسترده آن با هسته های دیگر و هم چنین عدم وجود اطلاعات در مورد دخالت آن در بروز علایم ترک اعتیاد، در این مطالعه اثر تخریب الکتریکی هسته پاراژیگانتوسلولاریس جانبی بر علایم ترک مورفین، مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی از موش های صحرایی N-MARI استفاده شد. حیوانات به سه گروه کنترل، شم و تخریب هسته تقسیم شدند. بعد از اعمال جراحی هسته پاراژیگانتوسلولاریس جانبی در مختصات DP=10.5 و L=±1.6 و AP=11.8 با جریان الکتریسیته مستقیم (1mA, 6 sec) به طور دو طرفه تخریب گردید. حیوان ها یک دوره بهبودی 10 روزه را طی کردند. برای ایجاد وابستگی، مورفین طی چهار روز و هر روز دوبار به ترتیب 25، 30، 35 و 40 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی تزریق شد. در روز پنجم ابتدا حیوان ها 40 میلی گرم بر کیلوگرم مورفین دریافت نمودند و بعد از نیم ساعت جهت القای سندرم ترک از تزریق هیدروکلرور نالوکسان به مقدار 4 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت داخل صفاقی به حیوان ها استفاده شد. علایم سندرم ترک مانند افتادگی پلک، لرز پاهای جلویی، دندان قروچه، جویدن، لرز بدن، تعداد انزال، روی دو پا ایستادن، Grooming و Wet dog shakes به مدت نیم ساعت مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان دادتخریب دو طرفه LPGi تنها باعث کاهش معنی داری در بروز برخی رفتارهای سندرم ترک مانند لرز پاهای جلویی، Wet dog shakes و انزال گردید (P<0.02)، اگر چه بقیه علایم سندرم ترک تحت تاثیر تخریب این هسته قرار نگرفتند.نتیجه گیری: به نظر می رسد که هسته پاراژیگانتوسلولاریس جانبی در بروز بعضی از علایم سندروم ترک دخالت دارد.

زمینه و هدف: آپاندیسیت حاد یکی از شایع ترین علل مراجعه بیماران با درد شکم به بخش اورژانس می باشد. برای تشخیص این بیماری، گرفتن شرح حال و معاینه بالینی بهمراه تستهای پاراکلینیکی لازم است، که مدت زمان قابل توجهی طول می کشد. از آنجایی که این بیماران از درد شدید شکم رنج می برند و برخی از جراحان بخاطر ترس از اختلال در معاینه شکم، از دادن مسکن خودداری می کنند، این مطالعه با هدف اثبات این مساله که آیا تزریق زودهنگام مورفین علاوه بر کاهش درد و ناراحتی بیماران، اختلالی در زمان و دقت تشخیصی پزشک ایجاد می کند یا خیر، صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل دار بر روی بیماران با درد شکم مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) که امتیاز آلوارادو بیش تر از 6 داشتند و با تشخیص آپاندیسیت عمل گردیدند، صورت گرفت. بیماران به صورت دو سوکور به دو گروه دریافت کننده پلاسبو و مورفین تقسیم شدند. زمان مداخله و زمان تشخیص گذاری برای هر بیمار یادداشت شد. نمونه های جراحی شده برای گزارش به پاتولوژی ارسال گردیدند. نتایج حاصله با استفاده از آزمون های پارامتریک (T Test و Chi-square) و با نرم افزار کامپیوتری SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها: در مجموع 200 بیمار وارد مطالعه شده و به دو گروه دریافت کننده پلاسبو و مورفین تقسیم شدند. نسبت جنسی و میانگین سنی بیماران در دو گروه با یکدیگر تفاوت معنی داری نداشت (p>0.05). مقایسه نتایج پاتولوژی در دو گروه دریافت کننده مورفین و پلاسبو نشان داد که تفاوت آماری معنی داری میان دو گروه وجود نداشت (P>0.05). همچنین میانگین مدت زمان بین مداخله تا تشخیص آپاندیسیت توسط تیم جراحی، اختلاف معنی داری میان دو گروه نشان نداد (P>0.05). نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که استفاده از مخدر باعث اختلال و تاخیر در تشخیص آپاندیسیت حاد نمی گردد. بنابراین در بیماران مراجعه کننده با درد حاد شکمی که شک به آپاندیسیت وجود دارد، می توان از مسکن استفاده نمود.